A A A

Jest siódma rano. Zawsze trenuje Pani tak wcześnie?

Ewa Małyszko: To są jedyne godziny, kiedy panuję nad czasem (śmiech). Dzień zaczynam o szóstej piętnaście. Mamy rodzinny zwyczaj, żeby zawsze o tej porze jeść razem z mężem i córką śniadanie. Około szóstej trzydzieści wyjeżdżam na trening. Gram od siódmej, przez godzinę, czasem dwie. Gdybym grała wieczorem, na pewno nie byłoby to takie regularne, bo żeby przyjść i zagrać, trzeba zarezerwować kort. A czasami spotkanie biznesowe trwa dłużej niż planowałam, są korki. O siódmej rano mogę trenować w miarę systematycznie. Poza tym rozpoczynam dzień z dużą dawką energii.

Julia Łapińska: Jest Pani mistrzynią Polski w mastersquash, czyli w tzw. grupie trzydzieści pięć plus. W turnieju open zdobyła Pani tytuł wicemistrzyni. Codzienne treningi owocują sukcesami.

Ewa Małyszko: Bardzo istotna jest dla mnie wspaniała atmosfera treningów. Na co dzień funkcjonuję w świecie finansów. W klubie mogę spotkać ludzi z różnych branż – prawników, dziennikarzy czy aktorów. To doskonałe źródło nowych znajomości i jednocześnie odskocznia od tego, co mam na co dzień. Czasem można sobie wzajemnie pomóc, czegoś się od siebie nauczyć. Owocuje to również sukcesami w turniejach.

J.Ł.: A czego nauczył Panią squash?

E.M.: Sztuki koncentracji i precyzji. Ciągle nad tym pracuję. Bardzo ważne jest, żeby wchodząc na kort zupełnie się wyłączyć. Zapomnieć, co się dzieje za szklaną szybą i skoncentrować tylko na grze, na tym, gdzie jest przeciwnik. Gracze to dwie osoby na korcie, w tzw. klatce. Piłeczka jest mała, kauczukowa. Dobrze rozgrzana, potrafi z dużą siłą szybko się odbijać. Dlatego trzeba bardzo uważać, żeby nie uderzyć przeciwnika rakietą i również samemu nie dostać, choćby piłeczką w oko.

Jednak najistotniejsza cecha, bez której nie ma mowy o sukcesie w squashu, to systematyczność. Jeżeli chcemy coś osiągnąć, zawsze najważniejsza jest praktyka. Z natury jestem długodystansowcem. Dla mnie cała radość jest w tym, że systematycznie coś poprawiam. Często słyszę od moich trenerów: myśl, robisz to źle. Wtedy stawiam sobie za cel, że w ciągu najbliższego seta zagram tak, jak uczyłam się na treningu. Wracam do podstaw, by wyeliminować złe nawyki i wypracować nowe rozwiązania. Robię to czasem nawet za cenę przegranego meczu.

J.Ł.: Czy taka filozofia gry przekłada się na działania w biznesie?

E.M.: W każdej dziedzinie życia czasami warto przegrać. Zawsze powtarzałam sobie i ludziom, z którymi pracowałam, że opłaca się zrobić jeden krok do tyłu po to, żeby zrobić trzy do przodu. To się sprawdza. Sukcesy potrafią rozleniwiać, dlatego doceniam porażki i staram się przekuć je na sukces.

J.Ł.: Przeczytałam na stronie SEB, firmy, w której przez wiele lat była Pani prezesem zarządu, że wpisała squasha w swoją marketingową strategię. Co to właściwie znaczy?

E.M.: W SEB realizujemy jasno określone cele biznesowe oraz dbamy o zdrowy tryb życia, a co się z tym wiąże, równowagę w życiu zawodowym i osobistym. W związku z tym, że ja grałam w squasha, kilka osób z zespołu też spróbowało. Od razu połknęli bakcyla. Ktoś rzucał: jest wolny kort. Reszta: no to gramy. Tu nie ma znaczenia, czy ktoś jest prezesem, pracownikiem czy dyrektorem. SEB TFI wspierał też wszelkie działania, które były związane ze squashem, chociażby poprzez organizację turniejów. Było to potrzebne, bo ta dyscyplina w Polsce jest wciąż młoda.