A A A

Obecnie z radością mogę usiąść na widowni, patrzeć na wielkich aktorów, cieszyć się przekrojem naszej publiczności i zwrócić się ku temu, co aktorowi oferuje polski rynek. W sytuacji, kiedy teatr dobrze funkcjonuje, jest czas, aby pomyśleć o sobie jako o aktorze.

Jest Pan aktorem, biznesmenem i dyrektorem. Czy czuje się Pan bardziej tym pierwszym, czy tym ostatnim? Co obecnie pochłania więcej czasu?
- Przede wszystkim czuję się szczęśliwszym człowiekiem. Kiedyś wydawało mi się, że mogę żyć bez teatru i będę szczęśliwy. Myliłem się. Teraz teatr i myślenie o sztuce jest coraz bardziej obecne w moim życiu i to mnie uspokaja. Mówię oczywiście o spokoju wewnętrznym jako artysty.

Czy spokój wynika także z tego, że jako właściciel i dyrektor teatru nie musi się Pan starać, martwić o nowe role?
- Nie. W gruncie rzeczy ja też walczę o role.

We własnym teatrze?
- Tak. Oczywiście mógłbym grać co popadnie, ale co z tego, gdyby te role były zupełnie nieistotne, albo nie sprawiały satysfakcji ani mnie, ani tym bardziej publiczności. Wchodzę w ten wiek, w którym zarówno publiczność, jak i ja sam, oczekujemy od roli i tekstu czegoś wyjątkowego.