A A A

Krakowski biznesmen o rebelianckich inklinacjach. Także producent filmowy. O sobie mówi: „Śmieję się, że jestem z bajki „Zaczarowany ołówek”. Tym chłopcem jestem ja, tylko podrosłem.”


Rozmawiała Anja Laszuk


Anja Laszuk: Podobno w pewnym momencie chciano Pana wyeliminować z biznesu jak Kluskę: zablokowane konta, karty kredytowe...
Grzegorz Hajdarowicz: To była i jest w dalszym ciągu praktyka. Tego rodzaju próby przejmowania interesów to nielegalne metody, według mnie kryminalne. Próba nastąpiła, ale ja jestem dość twardym zawodnikiem, starym krakowskim „zadymiarzem”, i nie tak łatwo mnie ,,wyłączyć z prądu”. Trzeba się trochę nagłowić, a próbowano mnie wyeliminować w sposób klasyczny.

A.L.: Czym się Pan naraził i komu?
G.H.: To był bodajże 2000 rok. W tym czasie chciałem kupić WSK Kraków. Ktoś prawdopodobnie chciał albo tego samego, albo przejęcia przedsiębiorstwa bez pieniędzy, bo kupić to może każdy. W tym celu nasłano na mnie kontrolę z urzędu skarbowego, który zakwestionował absurdalne sytuacje.

A.L.: Jakie?
G.H.: W zaokrągleniu miałem 200 tysięcy niedopłaty VAT-u i nadpłatę 300 tysięcy. Nie trzeba być wybitnym matematykiem, żeby szybko oszacować bilans. Jednak inspektor powiedział, że nadpłata go nie interesuje. Były jakieś błędy księgowe, jak w każdym większym przedsiębiorstwie, ale nie okradłem skarbu państwa, a nawet w pewnym sensie skredytowałem. To nie były duże kwoty, ale posłużyły jako pretekst, żeby wywalić mi VAT z iluś miesięcy, z kilku lat wstecz, co razem z odsetkami karnymi sięgnęło kwoty 5 milionów.