A A A

Nigdy nie szukał angażu i nie zabiegał o poklask, a zagrał setki ról i został jednym z najbardziej znanych polskich aktorów. Dziś powraca na scenę z legendarną postacią Wielkiego Szu. A w rozmowie tuż przed premierą powraca wspomnieniami do lat młodości, uroków rodzinnych stron i zapomnianego dziś aktorstwa

Rozmawia MAŁGORZATA SZERFER

Jak aktor zakochany w Krakowie, związany z PWST, Starym Teatrem i Piwnicą pod Baranami, odnalazł się w znienawidzonej Warszawie?

– Sam się dziwię, że tu jestem i z Panią na ten temat rozmawiam, ale takie jest życie. Kraków w dalszym ciągu zajmuje jedno z ważniejszych miejsc w moim sercu, bo też trudno, żeby było inaczej. Po dziesiątkach lat tam spędzonych jestem przez Kraków ukształtowany i jemu wszystko zawdzięczam. Tam studiowałem, spędziłem młodość i ważny etap życia w fenomenalnym Starym Teatrze w latach 70. i 80. Ta wartość nigdy nie straci swej mocy. Natomiast tutaj jestem, bo mnie przygoniło serce.

Sympatia do Warszawy powoli kiełkuje?

– Tak, staram się o to, bo bardzo trudne i męczące jest życie w mieście, którego się nie akceptuje i nie kocha. Już dawno, obserwując ludzi, zauważyłem, że Warszawa jest miastem smutnym przez to, iż za mało kochanym przez mieszkańców. Wszyscy traktują ją jako miejsce, gdzie łatwo zrobić karierę, wziąć życiowy rozpęd. Wystarczy uświadomić sobie, jak niewielu jest rdzennych warszawiaków. Gdy moi znajomi odwiedzali mnie w Krakowie, wyczuwało się, jak oni szybko pędzili z powrotem, ale cały czas niechętnie mówili o tym mieście. To przykre, bo łodzianie kochają Łódź, bielszczanie kochają Bielsko, poznaniacy Poznań, a tu nie widać więzi z miastem. Tu smutek widać na równi z pustką. W Warszawie o godzinie 23 nic się nie dzieje, podczas gdy w Krakowie latem do północy są otwarte księgarnie, a życie tętni do 4–5 nad ranem. Tego tutaj nigdy nie będzie. Kraków to nie tylko wspaniała atmosfera i piękna architektura, lecz także spokój – tam nie ma się gdzie spieszyć, bo i nie ma do czego.