A A A

Rozmawia JOANNA ZAWISZA

Miała być życiowa rozmowa o aktorstwie i o tym, co ono wnosi w jego życie, a on pomyślał o krótkiej notce na temat serialu, w którym, jak twierdzi, był tylko gościem na planie filmowym

Joanna Zawisza: Piotrze, przebrnąłeś jako aktor przez bardzo ciekawe role: miałeś wielki honor zagrać papieża, ale również miałeś przyjemność zagrać fantastycznego, pełnego humoru faceta w filmie „Nie kłam Kochanie”. Powiedz, co jest Ci w aktorstwie najbliższe, i która z ról pokazuje najbardziej, jaki jesteś na co dzień.

Piotr Adamczyk: Najbardziej cieszy mnie w aktorstwie różnorodność możliwych do zagrania ról. Mówi się, że aktorzy wcielają się w role. Ale można też powiedzieć, że osobowość ludzka jest bardzo skomplikowana i w każdym z nas drzemie wielu różnych ludzi. Aktor powinien znać swoje możliwości na tyle, aby móc zagrać na wielu toNach, wysokich i niskich, molowych i durowych. Wtedy jest szansa na interesujące postacie. Wspaniały jest moment, kiedy otrzymuje się propozycję zagrania roli. Można wówczas popatrzeć na świat oczami innego człowieka. Zastanawiać się nad tym, jaki był, jak postrzegał świat i ludzi. A po premierze widzowie zaczepiają mnie na ulicy, by powiedzieć kilka miłych słów. Ci, którzy mają do powiedzenia niemiłe słowa, zazwyczaj niestety używają internetu. Przyznaję, że mam ogromną satysfakcję, iż moją pracą kogoś wzruszyłem albo sprowokowałem do przemyśleń. To niesamowite, że film może wzbudzać tyle emocji. Aktorstwo jest takie ulotne: jakiś gest, jakieś słowo. To przecież tylko chwila, nawet jeśli została zarejestrowana na taśmie.