Jedwab - naturalna doskonałość

2009-03-02

(fot. Jupiterimages)

A A A

Od wieków wart jest majątek. Piękny i szlachetny. Posiada bardzo wiele zalet, o których jego sztuczna i tańsza wersja może tylko pomarzyć. Jedwab.

Kojarzy się z luksusem i delikatnością. Faktycznie jedwabne tkaniny w dotyku są niezwykle miękkie i gładkie. I od zawsze ich ceny były wysokie. Sprowadzano je na królewskie dwory i szyto z nich suknie dla królewskiej rodziny.

Jedwab uzyskuje się z kokonu jedwabnika morwowego. Gąsienice tworzą kokony, które później wkłada się do wrzątku, by je rozwinąć. A następnie nić nawija się na szpule. Z jednego kokonu można uzyskać 1,6 km cienkiej nici. Jedna z legend opowiada o tym jak doszło do odkrycia jedwabiu. Chiński cesarz Huang Ti poprosił swoją żonę, aby ta sprawdziła jaki szkodnik niszczy drzewa morwowe. Cesarzowa Xi Lingshi zobaczyła, że są to owady w białych kokonach. Przypadkiem upuściła jedwabnika do gorącej wody i wtedy rozplotła się nić. Była to nić wyjątkowo delikatna i mocna. I tak zaczęto hodować jedwabniki w Chinach już 6000 lat p.n.e. Przez wiele wieków Chiny były jedynym wytwórcą tej wyjątkowej tkaniny. Za udzielanie cudzoziemcom jakichkolwiek informacji na temat hodowli groziła śmierć. Osoba zajmująca się produkowaniem jedwabiu musiała spełniać określone warunki. Musiał to być człowiek o czystej duszy, dbający o higienę. Owadami nie wolno się było zajmować po wypiciu chociażby najmniejszej ilości alkoholu. Pomieszczenie, w którym hodowano owady musiało zostać wcześniej oczyszczone przez okadzenie ziołami. Zwojów jedwabiu używano jako pieniędzy. Jedwabnikom przypisywano także właściwości lecznicze. Miały pomagać w leczeniu chorób kobiecych, epilepsji. Stanowiły także cześć wierzeń religijnych.